Irene en Marjan Tieberink maakten in 1983 voor het eerst kennis met de schrijnende leefomstandigheden van de armsten van in de Derde Wereld. In dat jaar gingen ze op uitnodiging van missiezusters naar de rimboe van de Centraal Afrikaanse Land Burundi. Ze kwamen hier weer terug en later werkten ze ook in Rwanda, in de krottenwijken en in het binnenland van het straatarme Haïti en het door aids geteisterde Zimbabwe. Dit werk deden ze in hun vakanties tot augustus 2002 naast hun fulltime baan in het onderwijs.

In 2000 vertrokken ze na een hulpvraag naar Rwanda, gelegen in Centraal Afrika. Na de volkerenmoord in 1994 was Rwanda een land dat totaal geruïneerd was. In een tijdsbestek van 100 dagen werden er bijna een miljoen mensen vermoord. Vanaf juli 2000 werd dit land het nieuwe werkgebied van Irene en Marjan. De strijd tussen de stammen de Hutu's en de Tutsi's had afgerijselijke sporen achtergelaten: weeskinderen, straatkinderen, weduwen, gevangenissen die uitpuilen, honger en ondervoeding,aids en mailaria,analfabetisme,etc. Irene en Marjan wilden met hun eigen ogen zien wat er in de hulpvraag stond om zo goed te kunnen beoordelen hoe ze eventueel zouden kunnen helpen. Ze ontmoetten de straatkinderen, die onder de meest schrijnende onmstandigheden wisten te overleven. Ze spraken met de weduwen van de volkerenmoord en hoorden de gruwelijke verhalen van wat hen was overkomen. Ze ontmoetten velen, die als enige van de familie die vreselijke volkerenmoord overleefd hadden. Ook kwamen ze in contact met de stam van de Pygmeeen. Een bijzondere stam, met een geheel eigen cultuur, waarvan de volwassenen niet groter worden dan 1.20 tot 1.50 meter. Een stam die in schrijnende armoede leeft.

Samen met de lokale bevolking werd besloten om allereerst hulp te gaan bieden aan de vele straatkinderen. De burgemeester van het dorp was erorm blij met dit initiatief. De Stichting Karibu was de eerste, toen 6 jaar na de volkerenmoord, die wilde inzetten voor de straatkinderen. De burgemeester stelde een terrein beschikbaar voor de bouw van het huis voor deze kinderen. Bij de graafwerkzaamheden werden 150 mensen uit het dorp ingeschakeld, die hiermee geld konden verdienen voor hun gezin. Er ontstond op deze manier ook een band met deze kinderen, die altijd werden weggejaagd. Vanaf dat moment hoorden ze er helemaal bij.

De kinderen veranderden op een ongelooflijke manier: door de aandacht en de liefde die ze in het Karibuhuis kregen, kregen ze weer vertrouwen in het leven. De trieste gezichten veranderden langzamerhand in vrolijk lachenden gezichten. Alle kinderen gaan naar school. Inmiddels wonen er 51 kinderen. De eerste 6 kinderen zijn in januari 2005 naar de middelbare school gegaan. In het Karibuhuis wordt veel gedaan aan traumaverwerking. De kinderen hebben een dansgroep (Afrikaanse dansen), een tambourgroep ( Afrikaanse trommels) en een acrobatengroep. Velen in Rwanda komen vragen hoe we werken. Het Karibuhuis is een voorbeeldhuis. Eind december 2005 mochten 2 kinderen bij de president op bezoek komen omdat het huis het beste huis was van de provincie.

Sinds de tijd dat Irene en Marjan in het zwaar getroffen Rwanda werken, en dat is sinds juli 2000 heeft steeds het accent op de getraumatiseerde kinderen en de allerarmsten gelegen. De lagere school die in 2003 werd gebouwd, wordt inmiddels door bijna 1.500 leerlingen bezocht. Afgelopen februari was de bouw van de kleuterschool afgerond. Ook werd een kleuterschool in een van de armenwijken van de hoofdstad Kigali gebouwd en kon er een middelbare school in het binnenland worden gerealiseerd. Voor extraam arme families, waarvan sommige meerdere jaren rondzwierven met hun kinderen, werden en worden nog steeds huisjes gebouwd. Ook zogenaamde kindgezinnen werden en worden geholpen: broertjes en zusjes van wie beide ouders zijn omgekomen en die heel graag als gezin bij elkaar willen blijven wonen.

Enige jaren geleden waren Irene en Marjan te gast bij Rik Felderhof in het programma "Villa Felderhof". Naar aanleiding van de vele positieve reacties na deze uitzending, is de Stichting Karibu ontstaan, waarvan Rik Felderhof de ambassadeur is.

Voor Irene en Marjan Tieberink is het van uiterst groot belang dat de hulp direct is en dat er kleinschalig gewerkt wordt. Gedreven door de grote nood in Rwanda, besloten Irene en Marjan per augustus 2002 hun baan in het onderwijs op te geven, om zich volledig aan het werk voor de armsten te kunnen wijden. Ze hebben ervoor gekozen om geen salaris van de Stichting Karibu te ontvangen, maar om sober van hun spaargeld te leven, zodat de gelden in Rwanda aan de armsten besteed kunnen worden.

In Nederland geven Irene en Marjan regelmatig lezingen voor allerlei groepen en vertellen op scholen die actie voeren voor het goede doel over leeftijdgenootjes in Afrika. Irene en Marjan schreven voorin hun boek "Zusters in Afrika". "Het is een voorrecht de armsten te mogen dienen. Dank aan God dat wij dit mogen doen". Die vreugde en de indrukwekkende resultaten van hun werk bemoedigen hen om door te gaan.